Solfeż
wł. solfeggio, od sol-fa — sylab solmizacyjnych używanych do śpiewania dźwięków.
Systematyczne ćwiczenie słuchu muzycznego poprzez śpiewanie interwałów, rozpoznawanie akordów i czytanie nut głosem.
Solfeż to część edukacji muzycznej, której celem jest rozwinięcie „wewnętrznego ucha” — umiejętności wyobrażania sobie dźwięków i relacji między nimi przed ich zagraniem lub usłyszeniem. W tradycyjnej europejskiej edukacji muzycznej solfeż stanowi fundament, na którym opiera się cała reszta kompetencji muzycznej — technika gry, harmonia, improwizacja, kompozycja.
Ćwiczenia solfeżowe obejmują: śpiewanie interwałów (odległości między dwoma dźwiękami), rozpoznawanie akordów ze słuchu, czytanie nut głosem w różnych kluczach, dyktanda melodyczne (zapisywanie słyszanej melodii), dyktanda rytmiczne, ćwiczenia modulacyjne.
W polskich Państwowych Szkołach Muzycznych I i II stopnia solfeż jest przedmiotem obowiązkowym — od pierwszej klasy. Uczniowie zwykle go nie lubią. Absolwenci zwykle uznają go za najważniejszą rzecz, której ich nauczono. Obydwa te zdania są prawdziwe.
Dla dorosłego samouka solfeż jest elementem, którego nie da się ominąć. W artykule „Solfeż dla samouków — trzydzieści dni z interwałami” proponujemy skróconą praktyczną drogę: miesiąc codziennych ćwiczeń, który daje podstawy potrzebne do dalszej muzycznej drogi.