Intarsja
wł. intarsio — wkładanie, inkrustacja. Technika dekoracyjna w drewnie.
Technika zdobienia polegająca na wkładaniu w drewniane podłoże drobnych kawałków innego drewna, tworzących wzór.
Intarsja to forma rzemiosła rozwinięta we Włoszech renesansowych — szczyt w XV-XVI wieku. Mistrzowie intarsji tworzyli iluzjonistyczne obrazy na drewnie, w których różne gatunki — dąb, orzech, jesion, heban, kasztan — dawały paletę kolorów i struktur porównywalnych do malarstwa olejnego.
Najsłynniejsze ocalałe przykłady to gabinety w Pałacu Dożów w Urbino i stalla w Kościele św. Franciszka w Bolonii. W obu przypadkach mistrzowie pokazali, że drewnem można imitować wszystko — arkady, książki w otwartych półkach, perspektywiczne korytarze, instrumenty muzyczne, a nawet cienie padające z okien.
W Polsce intarsja jako rzemiosło ludowe żyje do dziś w kilku regionach — zwłaszcza na Podhalu (pudełka intarsjowane z drewna limby) i na Kurpiach (skrzynie posagowe). Intarsjowane meble w Muzeum Kurpiowskim w Nowogrodzie są jednym z mniej znanych skarbów regionu. Ich wzornictwo — roślinne, geometryczne — jest regionalnym, rozpoznawalnym kodem kulturowym.
Dla pasjonatów rzemiosła intarsja jest zadaniem trudnym, ale nie niewykonalnym. Wymaga cierpliwości i dobrej ręki, nie specjalnych talentów. Polskie kursy rzemieślnicze — jak te w Cieplicach czy Zakopanem — przyjmują dorosłych, uczą od zera. Wyrobienie pierwszej intarsji trwa około trzydziestu godzin pracy. Efekt — przedmiot, który zostaje na dziesięciolecia.